Για 2η χρονιά επιτυχώς. Μια ομάδα ανθρώπων που παίρνουν σοβαρά το ενδιαφέρον τους για τη μουσική έβγαλαν αυτή τη διάθεση για διασκέδαση αντάξια μίας τελευταίας μέρας, ή της πρώτης μίας γέννησης. Και το μπάσο βάραγε, το woofer έστελνε δονήσεις, το έδαφος σειόταν, ένας καινούργιος χρόνος που έφθασε σαν ένας φοβερός σεισμός έτσι ώστε όσοι τον ένιωσαν να λένε “wow”..
Ενός δρώμενου που επιλέγει να κινείται με street attitude. Εκφράζεται στο ρυθμό μιας μουσικής ηλεκτρονικής. Έσπρωξε σε κύμματα τις μνήμες ενός χρόνου πάνω στις ξέρες ενός ξέφρενου χορού. Δε διάλεξε να κρυφθεί πίσω από χλαπατσίμπαλες μελωδίες και γλυκανάλατα ριφάκια, βγήκε έξω με μπουμ – μπουμ – μπουμ, γέλασε στην κακοδαιμονία με τον ιδρώτα στο μέτωπο του ρυθμού να στάζει, που πότισε το έδαφος για ναυποδεχτεί τον καινούργιο χρόνο με δύο όρθια κωλοδάχτυλα ν’ ανθίζουνε. Fuck you all!!
Ξημέρωσε και έγινε πρωί και η μουσική δεν έβρισκε ηρεμία. Βαρούσε τ’ αυτιά ανελέητα για να εισχωρήσει βαθιά μέσα τους. Ένας παλμός για να τους κρατά σε κίνηση. Μια διαταγή για το 2011: Dance! Move! Dance! Move! Dance! Move! Dance! Move! Don’t stop!

Πες τη γνωμη σου