Όπως και η Elisabet (Liv Ullmann) του Bergman, από την ομώνυμη ταινία, έτσι και εδώ, το Persona αντιπροσωπεύει την σιωπή ως την μόνη αυθεντικά ανθρώπινη έκφραση, αντιστεκόμενο στην ορμή προς κάτι εντελώς νέο, απλά αποδέχοντας την ταπεινή πράξη του χτισίματος πάνω σε προηγούμενα κατορθώματα με μηχανήματα εξελιγμένα από άλλους. Το μεγάλο ζητούμενο της ηλεκτρονικής [...]

Οι Datsuns μπορεί να μην αποδείχθηκαν το μεγαθήριο που οι ίδιοι υποσχέθηκαν (εν αγνοία τους) ότι θα γίνουν με το ντεμπούτο τους πίσω στο 2002, αλλά παραδίδουν συνεπώς, έκτοτε και κάθε δύο χρόνια, ποιοτικότατους δίσκους για γυμνασμένους σβέρκους. Προσπάθησαν εξ αρχής να ισορροπήσουν στη μουσική ζυγαριά τους το hard-stomping-rock των AC/DC και το garage punk [...]

Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες. Ανέκαθεν ήταν, από την εποχή που ο Ovelix φιλοτεχνούσε τα μενίρ με κείνο το συγκινητικό μεράκι. Σήμερα οι Γαλάτες, ως απόγονοι του Ovelix φιλοτεχνούν ακόμα μενίρ που θεωρούν εντελώς αυτονόητο ότι θα συγκινήσουν τα πλήθη.
Πάρτε ας πούμε τους Phoenix: τέσσερις bohemes από τις Βερσαλλίες επιμένουν στο μοναχικό δρόμο τους, συνεχίζουν [...]

Οι Junior Boys συμπεριφέρονται από την αρχή της τρέχουσας δεκαετίας σαν δημιουργικοί αναβιωτές της electro pop. Προσθέτουν μελωδικότητα στην μετρονομία των synths και νιώθουν δέος απέναντι στις απλωμένες επικές ατμόσφαιρες.

Ο Jimmy Greenspan, ο εξαιρετικός τραγουδιστής από τους δύο, ερμηνεύει έχοντας στο νου του κύκνειες φωνές (που δεν δηλώνουν θάνατο όμως) και τα τραγούδια που γράφουν (αυτός [...]

Οι Dananananaykroyd είναι μια εξαμελής μπάντα από τη Γλασκόβη που ο μουσικός τύπος έχει ονομάσει fight-pop (Αυτό μάλλον σημαίνει πως δεν είναι pop για ευαίσθητες καρδούλες…) και με το Hey Everyone! κάνουν το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία. Σήμα κατατεθέν της σύνθεσης του γκρουπ είναι η ύπαρξη δύο (!!!) ντράμερ (Σας θυμίζει κάτι; Τους Fall μήπως;) [...]

Το τρίο από το Chicago έπεσε για πρώτη φορά στην υπόληψή μας το 2007, με το ντεμπούτο τους Summer Above, και η νέα τους κυκλοφορία παραμένει πιστή στο ύφος που μας τους έκανε γνώριμους. Με καλοζυγισμένα tempo, καλόγουστο μινιμαλισμό, βραδύκαυστες ενορχηστρώσεις και ναρκωμένα φωνητικά με μια κλίση στο reverb, ο ήχος των Speck Mountain [...]

Όταν οι μεταλλάδες φτιάχνουν concept άλμπουμ, καταλήγεις να χάνεις τη μπάλα και να απορείς για τις διασυνδέσεις τις οποίες συνήθως νομίζουν πως έχουν κάνει, μα στην πραγματικότητα σπάνια έχουν επιτύχει – στιχουργικά μιλώντας. Οι Mastodon, βέβαια, δεν είναι μεταλλάδες με την έννοια που αποκαλούσαμε στα 1980s μπάντες σαν τους Judas Priest και τους Iron Maiden. [...]

Κάποτε υπήρξε electroclash (αιωνία η μνήμη!). Μια μουσική μόδα η οποία ακροβατούσε στα όρια του κιτς, της νεανικής αυθάδειας και του φετιχιστικού υλισμού. Μια επιτηδευμένη λουσάτη electronica, επιτηδευμένα φτηνής αισθητικής η οποία απενοχοποίησε (;) όλο το σκουπίδι της δεκαετίας του ‘80, ανέσυρε από τη λήθη και την καταφρόνια το italo disco (η ετεροχρονισμένη εκδίκηση των [...]

Το τρίτο album των Καναδών Metric μπορεί να σε κουράρει με μια αβάσταχτη indie pop ελαφρότητα χωρίς να κολυμπά σε ρηχά νερά επιφανειακής ματαιοδοξίας. Δείχνει σαν να ισορροπεί μεταξύ αφέλειας και μελαγχολικής νοσταλγίας, θέλοντας να αναβιώσει μια εφηβεία που δεν κόπηκε απότομα από επιπόλαιους συμβιβασμούς, αλλά συμμορφώθηκε με την δημιουργική ωριμότητα χωρίς να αποτινάξει [...]

Εκρηκτικός, διασκεδαστικός, σχεδόν γαργαλιστικός στα αυτιά ο ήχος του νέου δίσκου των I Monster, A Dense Swarm of Ancient Stars.  Ήχος επικαλυμμένος με συναισθήματα ρετρό νοσταλγίας σε ένα ευρύ «σπέκτρουμ» ηχητικών διαστάσεων σε πλήρη συνάφεια μεταξύ τους.
Ο νέος δίσκος των I Monster ξεδιπλώνει την μουσική του παλέτα με το κομμάτι «The Circus of Deaf». Το [...]

H ασπρόμαυρη φωτογραφία της θρυλικής Butoh χορεύτριας Kazuo Ohno που διακοσμεί το εξώφυλλο του τελευταίου άλμπουμ του Antony and the Johnsons παραθέτει άψογα το κλίμα των κομματιών που μπορεί να ακούσει κάποιος μέσα από αυτό. Αγωνία, θλίψη και ένα σύμπαν θολωμένης απόκοσμης όρασης.

Ο τελευταίος δίσκος του Antony Hegarty και της ομάδας μουσικών the Johnsons εκ [...]

Οι Obits, το καινούριο γκρουπ της Sub Pop, δεν πιστεύουν στους νεωτερισμούς. Έχοντας πίσω του μια θητεία πλήρη τολμηρών πειραματισμών, σαν μέλος παλιότερα των, πρωτοπόρων της σκηνής του San Diego, Drive Like Jehu και Hot Snakes, ο Eric Froberg, κιθαρίστας και ηγετική μορφή των Obits, πιστεύει πια ότι η αυθεντικότητα είναι συνάρτηση μόνο των μικρών [...]

Στους Pet Shop Boys μόνο ΝΑΙ (και με κεφαλαία γράμματα…) θα μπορούσαμε να πούμε, αφού για παραπάνω από δύο δεκαετίες (κι όμως!) το διάσημο ντουέτο των Neil Tennant και Chris Lowe μας «τροφοδοτεί» μ’ εξαιρετικά ποπ τραγούδια που κάνουν το soundtrack της ζωής μας ακόμη πιο όμορφο. Έχοντας πουλήσει πάνω από 50 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, [...]

Δεύτερο ουσιαστικά άλμπουμ των Αμερικανών Andrew Vanwyngarden and Ben Goldwasser, πρώτου όμως με την επωνυμία MGMT (το προ τριετίας Climbing To New Lows το είχαν βγάλει ως Management). Ενας δίσκος που δεν τυχαίνει μόνο να μου αρέσει, αλλά που νομίζω πως έχει και τα φόντα να μείνει, χάρη κυρίως στη φρεσκάδα με την οποία κοιτάει [...]

Είναι εύκολο να χαθείς μέσα στα διαφορετικά πρόσωπα, όταν είσαι μέλος των indie καμαριών από το Montreal, των Arcade Fire, αφού υπάρχουν 8 με 10 μέλη συνολικά (εξαρτάται από το αν βρίσκονται στο στούντιο ή επί σκηνής), τα οποία αναλαμβάνουν μια πλειάδα οργάνων, από τις γνωστές κιθάρες, μέχρι τύμπανα, πλήκτρα, πνευστά, βιολιά, βιόλες, ακορντεόν και… [...]

A little conversation before the record begins..
Να λοιπόν που έχουμε άλλο ένα ντεμπούτο από την Μεγάλη Βρετανία στις αρχές του 2009 που σίγουρα θα μπορούσε να κάνει αίσθηση. Μετά από τον πολύ όμορφο δίσκο των The Pains of Being Pure at Heart, που βούϊξε ο κόσμος και κατάφερε να συγκινήσει ακόμα και το Pitchfork (!!!!!), [...]

Το παρεάκι των Warren Fisher και Casey Spooner επιστρέφει με νέο άλμπουμ, ονόματι Entertainment, και προτού αναφωνήσετε «Ποιος το περίμενε;», θυμηθείτε πως αυτό το ντουέτο ποτέ δεν ήταν προβλέψιμο.

Μπορεί το electroclash να μας έχει αφήσει χρόνους, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οι πιο επιφανείς αντιπρόσωποί του θα έπρεπε να εξαφανιστούν μαζί του. Ένα [...]

Η συνέχεια του “Beast Moans“, της πρώτης κυκλοφορίας του Καναδικού “supergroup”, λέγεται τελικά “Enemy Mine” και είναι πιθανότατα το πρώτο pop άλμπουμ με εξώφυλλο του ένα “court painting”, μια ζωγραφισμένη σκηνή δικαστηρίου δηλαδή! Το γκρουπ των Daniel Bejar (Destroyer, New Pornographers), Spencer Krug (Wolf Parade, Sunset Rubdown) και Carey Mercer (Frog Eyes, Blackout Beach) δείχνει [...]

“Ο Tim Hecker είναι ένας από τους ανερχόμενους καλλιτέχνες στον χώρο του ηλεκτρονικού πειραματικού ήχου. Πτυχιούχος φιλοσοφίας, χρησιμοποιεί το πανεπιστημιακό του υπόβαθρο για να επεκτείνει τις αναζητήσεις του στον ψηφιακό μουσικό χώρο και να ξεπεράσει τα σύνορα μεταξύ ρυθμού, μελωδίας και δομής.”

Isis, Jesu & Tim Hecker live στο τοτε ΡΟΔΟΝ, Μάιος 2005

Τέσσερα χρόνια μετά το [...]

ΤΕΛΟΣ
Αν κάποιος μουρλοεπιστήμονας (ή πιο πιθανό, κάποιος τρελός πολιτικός), πατήσει το κουμπί του πυρηνικού πυροτεχνήματος, η κατάλληλη μουσική για να συνοδεύσει τον πλανήτη στο μηδέν, είναι το «IN THE MODE».
ΜΕΣΗ Ή ΤΟ «ΜΕΓΕΘΟΣ» ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ ΣΤΟ BREAKBEAT
«Όταν τελειώσει το άλμπουμ ξέρεις που θα το ακούσω; Όχι σε κανένα γκαγκανάτο ηχοσύστημα με sub-woofer ή σε [...]