O Mike Sniper… είναι η απόλυτη μηχανή. Δεν είναι μόνο ο ιθύνον νους πίσω από την εταιρία Captured Tracks (με κυκλοφορίες από τους Woods, Gary War και Dum Dum Girls), είναι επίσης ο πρώην κιθαρίστας των DC Snipers, ενεργός συμμέτοχος στους Mayfair Set και πιο σημαντικά, η ψυχή και η καρδιά αυτού του lo-fi [...]

Οι ονειρικές μελωδίες των A Storm of Light τραβούν το φαντασιακό χαλί κάτω από τα πόδια σας, σε αυτόν, τον πρώτο τους και γιγαντιαίο δίσκο. Ακόμα και η εταιρία με την οποία συνεργάζονται αποδεικνύει το ποιοτικό τους ειδικό βάρος: Δεν είναι άλλη από την Neurot Recordings, η οποία ιδρύθηκε από μέλη των Neurosis και [...]

Οι Au Revoir Simone αποτελούνται από το γυναικείο τρίο των Annie Hart, Erika Forster, Heather D’Angelo. Με βάση το Μπρούκλιν, υπάρχουν από το 2003-2004, παίζουν synthpop και μας παρουσιάζουν τον τρίτο δίσκο τους, “Still Night, Still Night“. Η Feist λιγότερο σέξι, οι The Bird and The Bee χωρίς παλαμάκια, η Lykke Li βυθισμένη στα synths, [...]

Η νέα κυκλοφορία του DJ Freeland από το Brighton, ύστερα από το Now & Them πίσω στο 2003, είναι και μια στροφή στην μουσική του κατεύθυνση, αφού, όπως δηλώνει και ο ίδιος, σκοπός του ήταν να δημιουργήσει ένα συνολικό έργο που θα ακούγεται ενιαίο, αντί για μια σειρά από beats στρωμένα το ένα πάνω [...]

Το The Bachelor είναι η μουσική εποποιία της ενηλικίωσης του Patrick Wolf. «Θέλω να μεγαλώσω επαίσχυντα. Θέλω να γίνομαι κάθε μέρα και πιο αντισυμβατικός», μας λέει, διαλαλώντας το πρώτο μέρος μιας δουλειάς που είχε αρχικά σχεδιαστεί να κυκλοφορήσει ως διπλό άλμπουμ, και τώρα έσπασε στα δύο, με το δεύτερο μέρος να αναμένεται τον επόμενο [...]

Φανταστείτε το σκηνικό. Βρίσκομαι καθισμένος στην αναπαυτική πολυθρόνα μου, στην κορυφή του τριγώνου ακρόασης, στο player βρίσκεται εδώ και ώρες το Preliminaires. Πάνω δεξιά στο κεφάλι μου έχει ξεφυτρώσει ένα γλυκό αγγελάκι. Πάνω αριστερά ένα μοχθηρό διαολάκι.
Λέει το αγγελάκι: “Mπράβο στον Iggy. Eίδες τι δήλωσε; Ότι βαρέθηκε τις κιθάρες και θέλει κάτι διαφορετικό. Πέθανε και [...]

Πίσω στο 2003, δύο από τους σημαντικότερους μάστορες του ήχου από την Σκωτία ένωσαν τις δυνάμεις τους με σκοπό να φτιάξουν μια μπάντα που θα φτιάχνει μουσική για ένα soundtrack για τον ηδονισμό, την παρακμή, τις αποκλίνουσες συμπεριφορές και… τον χορό. Πήρε το αλλόκοτο όνομα Marmaduke Duke και οι φυσικοί αυτουργοί λέγονται Simon Neil [...]

Να ένα παράδοξο για το 2009: οι σημαντικότεροι δίσκοι της χρονιάς φαίνεται ότι θα προέρχονται από τον σκληρό ήχο. Ή μήπως δεν πρόκειται για παράδοξο γεγονός αλλά για την τελευταία ένδειξη ότι οι μεσσίες πνέουν τα λοίσθια; Αυτό θα κριθεί στο μέλλον, σε μερικά χρόνια, όταν θα κοιτάμε πίσω στην δισκοθήκη ή στους φακέλους του [...]

«Πάρε με μακριά, πίσω στο mainstream», φωνάζει ο frontman των Official Secrets Act, Thomas Burke, στο βολικά τιτλοφορημένο Mainstream που ανοίγει τον πρώτο τους δίσκο. Πίσω στο mainstream; Χμμμ… Δεν είμαστε και τόσο σίγουροι γι’ αυτό, αλλά σίγουρα υπάρχει αρκετή φρεσκάδα σε αυτό το δίσκο για να μεταφέρει, αργά ή γρήγορα, αυτό το [...]

Αυτή η εξαμελής μπάντα από το Μόντρεαλ είναι από εκείνες που σίγουρα έχετε ακουστά, αλλά ποτέ δεν… ακούσατε. Κάτι το ντεμπούτο τους πίσω στο 2005, Recording a Tape the Colour of the Light, με instrumental συνθέσεις μεταξύ του κλασικού και του rock, κάτι το γεγονός πως δύο από τα έξη μέλη τους είναι βασικοί [...]

Παραφροσύνη ή διάνοια; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποια κατάσταση είναι υπεύθυνη για αυτό το άλμπουμ των Louderbach. Μπορούμε όμως να σας δώσουμε μια συμβουλή: αν έχετε σκοπό να το ακούσετε μαζί με την παρέα σας σε κάποιο barbeque, μην εκπλαγείτε αν θεωρηθείτε κατόπιν ηθικοί αυτουργοί σε αλλεπάλληλους αυτό-τραυματισμούς.
Ολόκληρο το νέο άλμπουμ [...]

Από τις άπειρες κυκλοφορίες που ακούμε διαγωνίως, πλαγίως, απέξω-απέξω κλπ, είναι ελάχιστες αυτές που – ασχέτως αν έχουν περισσότερες ατέλειες από άλλες – δίνουν την αίσθηση του επείγοντος. Τέτοια είναι η indie-pop του Jeremy Jay στο ‘Slow Dance‘, το δίσκο που άκουσα περισσότερο τους τελευταίους μήνες αλλά διαπίστωσα ότι δεν ξέρω για τι ακριβώς μιλάει. [...]

To δεύτερο album της Annie Clark -καμία σχέση με την electro ποιήτρια των 80’s που επανέκαμψε πρόσφατα- ακούγεται αρκούντως έντεχνο, σωστά ελλειπτικό, τόσο κλασικό όσο και μοντέρνο, σοφά ζυγισμένο και έξυπνα απρόβλεπτο.
Η Annie Clark χωρίς τυμπανοκρουσίες και λυσσώδη τρικ με το marketing -προς τιμή της- φτιάχνει ένα album που μπορεί να αποδοθεί με την [...]

Οι παραλίγο ονοματισμένοι με την πασίγνωστη worldwide ελληνική λέξη, ας όψεται το “i” στο τέλος, είναι οι Bristol-έζοι Gee Ealey και Scott Hendy. Συγχωρέστε μου τον ειρμό, αλλά μ’ όσους κουβέντιασα το cd τους, κανενός η γλώσσα δεν πήγε στην αληθινή προέλευση του ονόματός τους απ’ τα εβραϊκά. Και το επίσης άκομψα τιτλοφορημένο “Ugly Side [...]

Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου ο Patrick Watson αναγκάστηκε να εξηγήσει πως είναι ο frontman ενός γκρουπ με το όνομα… Patrick Watson. Έπρεπε να δώσει ακόμα άλλες τόσες, όταν το κουαρτέτο από το Μόντρεαλ που φέρει το όνομά του ήταν υποψήφιο για το καναδικό Juno βραβείο για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη. Ακολούθησε μεγαλύτερη [...]

Δεν είναι το νέο άλμπουμ των Knife, αλλά σε μεγάλο βαθμό αντιμετωπίζεται ως τέτοιο. Έστω ως το υποκατάστατο αυτού. Γεγονός που μας υπενθυμίζει και πάλι πόσο εγκληματικά πρωτεύουσα θέση έχουν τα “φωνητικά” στον κόσμο της pop μουσικής. Διότι ό, τι θυμάται ο μέσος περιστασιακός ακροατής του Silent Shout τρία χρόνια μετά δεν είναι τίποτε περισσότερο [...]

Κλείσε τα μάτια και απεικόνισε στο μυαλό σου την ταινία εκείνη που σε έκανε να συγκινηθείς περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Θυμήσου τη μουσική της. Είτε πρόκειται για μια σκηνή απόδρασης από την πραγματικότητα, ή αναπόλησης του παρελθόντος, οι Flying Chance θα σου τη φέρουν στο μυαλό. Το υπέροχο παρωνύμιο του Sam Jacobs μας παίρνει [...]

Το καινούριο album των Depeche Mode ξεκινάει “αλυσσοδεμένο” και καταλήγει “διεφθαρμένο”. Το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι γίνονται δύο αντικρυστές αγκύλες μέσα στις οποίες κλείνεται το σύμπαν. Κυριολεκτικά.
Διότι το σύμπαν όλο, είναι η γαμημένα ηδονική φωλιά της φωνής του Dave Gahan και το ντροπαλό βλέμμα του Martin Gore που κάνει ρυτίδες ανάμεσα στα μάτια όταν [...]

Σ’ αρέσει να με τσιγκλίζεις. Μου δίνεις έναν φάκελο, μου λες “άκουσε αυτό και πες μου”. Περνάνε μερικές μέρες και δεν το έχω ακούσει με τούτα και με τ’άλλα. Με παίρνεις, με ρωτάς “το άκουσες”, σου απαντώ “δεν πρόλαβα”. Χαμογελάς και λες “λοιπόν, επειδή μου είπες πως το “Βρετανικό” έχει μείνει στα αυτιά σου ακόμα [...]

Όλοι γνωρίζουμε πως τύποι σαν τον Al Jourgensen, όταν αποφασίζουν να μας αποχαιρετίσουν (για οποιοδήποτε λόγο), ο αποχωρισμός δεν έχει δάκρυα, μαντήλια και ευαισθησίες. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το κύκνειο άσμα (αν οι κύκνοι ήταν κατάμαυρα και αρπακτικά πουλιά) των τεράστιων Ministry, που για 25+ χρόνια έφτυναν στη μάπα κάθε είδος καθωσπρεπισμού και πολιτικής [...]