Συναισθήματα που βλέπεις στα πρόσωπα όλων γύρω σου, συναισθήματα που αντικρίζεις στον καθρέφτη. Τα συναισθήματα τα ειλικρινά, οι μικρές οάσεις, οι συνδετικοί κρίκοι μεταξύ μας. Μοιραζόμαστε ζωές, εμπειρίες, ιστορίες και αγκαλιές για να το αποδείξουμε αυτό, για να πούμε στους γύρω μας το απλοϊκό “ναι ρε φίλε, κι εγώ στην ίδια φάση είμαι”. Αν τελικά αυτό που νιώθουμε μοιάζει με αυτό που νιώθουν οι άλλοι, τότε καταλαβαίνουμε πως δεν πορευόμαστε μόνοι. Ανακουφιζόμαστε, παίρνουμε κουράγιο.

Δισκοκριτική από την Μυριδάκη Γεωργία και το fridge.gr

Ας πάμε το θέμα ένα βήμα παραπέρα και ας μιλήσουμε για συναισθηματικές μουσικές. Για ήχους που που αντιπροσωπεύουν όλα αυτά που νιώθεις, που εκμαιεύουν αβίαστα και χωρίς προσπάθεια της αλήθειες σου και σου τις προσφέρουν στο πιάτο. Για μελωδίες που φέρνουν στο νου ένα σωρό εικόνες, ένα σωρό βιώματα και ιστορίες. Που εκφράζουν τόσα συναισθήματά σου, όσα κανένα βιβλίο, καμία ταινία και καμία εικόνα δεν μπορεί να εκφράσει.

Κάπως έτσι είναι και οι μελωδίες του Minutestatic. Γεννήθηκε σε μεταμεσονύκτιους πειραματισμούς της Dalot, πασπαλίστηκε από την ασημόσκονη της ζωής της, μπολιάστηκε με ενέσεις από τις εμπειρίες της και με την αυθάδεια ενός καλού και αγαπημένου φίλου που δεν φοβάται να μην παρεξηγηθεί, σου απλώνει το χέρι και σε καλεί να μοιραστείτε μαζί συναισθήματα και αλήθειες. Οι ονειρικές, εύθραυστες μα και συναισθηματικά φορτισμένες μελωδίες σε συνδυασμό με την απουσία των στίχων, παίρνουν το ρόλο ενός άδειου καμβά πάνω στον οποίο εσύ καλείσαι να τοποθετήσεις επιμελώς τις εικόνες σου, τις σκέψεις σου, τις ιστορίες σου, τα κομμάτια της δικιάς σου ζωής.

Ανάμεσα σε ambient, post rock και shoegaze ηχοτόπια, η Dalot στον δεύτερό της δίσκο δημιουργεί βήμα προς βήμα τις πολυεπίπεδες ατμόσφαιρές της και σε καλεί να τις ξεδιπλώσεις μια προς μια. Ακροβατεί ανάμεσα στο όνειρο και στον εφιάλτη, στο εύθραυστο και στο δυναμικό, στο φως και το σκοτάδι, στο γαλήνιο και το αποπνικτικό. Ηλεκτρονικοί πειραματισμοί, αργόσυρτες κιθάρες, εσωστρεφείς λούπες, στοβιλίζοντες ηλεκτρικές κιθάρες, αέρινα φωνητικά και πολυσήμαντες σιωπές, συνθέτουν το μουσικό χαλί που που επάνω του θα ξαπλώσουν αγκαλιά τα εύθραυστα με τα πιο παρανοϊκά σου συναισθήματα.

Και πως να περιγράψεις με ακρίβεια, αγαπημένε αναγνώστη, τραγούδια που μιλούν στην ψυχή σου και που αναμοχλεύουν αυτά που νιώθεις; Πόσες λέξεις αρκούν για να προσδιορίσουν δεκάδες εικόνες, συναισθήματα, ανατριχίλες, μυρωδιές και χρώματα; Άφησε τις σειρήνες στην άκρη και άκουσε έχοντας τη ψυχή σου γυμνή το αέρινο “Blue Car“με τα αγγελικά φωνητικά, το κλειστοφοβικό “In Silence“, το ονειρικό και εύθραυστο “Missing Pieces” ή αφέσου στις επαναλαμβανόμενες μελωδίες και στην κλιμακώμενη ένταση του το Cause & Effect” για να καταλάβεις.

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Dalot – Minutestatic

Dalot – The Empty Desk

Dalot @ Facebook / Myspace / Twitter / Web / Soundcloud / Last.fm / Youtube

Black Keys – El Camino (blues rock) Το τρομερό ντουέτο από το Οχάϊο επιστρέφει με ίσως τον πιο χορευτικό δίσκο της μέχρι τώρα πορείας του που αγγίζει τα όρια του Garage κινήματος της δεκαετίας του ’70

The Black Keys – Lonely Boy [   video ]
The Black Keys – Run Right Back

Lykke Li – Wounded Rhymes (Indie Pop) Η Σουηδή ερμηνεύτρια και δημιουργός άγγιξε την κορυφή των charts παγκοσμίως με το superhit I Follow Rivers. Ο Δίσκος όμως περιλαμβάνει κομμάτια που πραγματικά αξίζει να προσέξετε.

Lykke Li – I Follow Rivers [   video ]
Lykke Li – Rich Kids Blues

Zola Jesus – Conatus (Indie Pop) Εξαιρετικός experimental δίσκος από την μόλις 22 ετών ρωσσίδα Nika Roza Danilova. Απόκοσμοι ήχοι και εσωστρεφή φωνητικά και στίχοι.

Zola Jesus – Vessel [   video ]
Zola Jesus – Hikikomori

Gang Gang Dance (Experimental) Πειραματικό Rock Electroclash και υπέρoχα φωνητικά όλα μαζί σε ένα άλμπουμ. Τι άλλο να ζητήσεις από την παρέα από την Νέα Υόρκη.

Gang Gang Dance – Adult Goth
Gang Gang Dance – Mindkilla

White Lies – Ritual (Indie Rock) Ίσως ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς μιας και τα μεγαθήρια του συγκεκριμένου κινήματα είτε δεν είχαν κυκλοφορία την χρονιά που πέρασε είτε κινήθηκαν στη μετριότητα

White Lies – Bigger than us [   video ]
White Lies - Is Love

The Raveonettes – Rarities & B-Sides (Garage Rock) Παρά το γεγονός ότι το εκπληκτικό αυτό ντουέτο είχε να επιδείξει κυκλοφορία, φέτος το συγκεκριμένο compilation περιλαμβάνει πραγματικά διαμάντια που θα μπορούσαν να αποτελούν από μόνα τους έναν εξαιρετικά αξιόλογο δίσκο

The Raveonettes – Go Girl Go
The Raveonettes – Rebel Invasion

Dirty Beaches – Badlands (Lo-fi) Μετά από μια σειρά από EPs ο πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος του Alex Zhang Hungtai είναι γεγονός. Ο άνθρωπος ορχήστρα κυκλοφόρησε ίσως τον πιο απόκοσμο και dirty δίσκο της χρονιάς

Dirty Beaches – Speedway King [   video ]
Dirty Beaches -Sweet 17

Young Galaxy – Shapeshifting (Indie Pop) Οι Καναδοί Young Galaxy στα καλύτερα τους. Το τρίτο άλμπουμ και ως αποτέλεσμα πολλές διακρίσεις και live εμφανίσεις ανά τον κόσμο

Young Galaxy – Blown Minded [   video ]
Young Galaxy – We Have Everything [   video ]

Woven Hand – Black of the Ink (Rock) O frontman των 16HorsePower συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε μετά τη διάλυση του γκρουπ. Αφού ξεκίνησαν σαν πρότζεκτ πλέον αποτελούν μια εξαιρετική μπάντα που εντυπωσιάζει με κάθε κυκλοφορία του.

Woven Hand – Not One  Stone [   video ]
Woven Hand – Oil on Panel [   video ]

Jamie Woon – Mirrorwriting (Dubstep) Το dubstep γίνεται mainstream χωρίς να χάνει τίποτα από την ποιότητά του. Ίσως ο δίσκος που κάνει το συγκεκριμένο είδος προσφιλές στο ευρύ κοινό

Jamie Woon – Night Air [   video ]
Jamie Woon – Shoulda

Moby – Destroyed (Electronic) Ό,τι και να κυκλοφορήσει ο MOBY θα είναι πάντα στα καλύτερα της χρονιάς. Δεν χρειάζονται παραπάνω λόγια για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη

Moby – Be the One [   video ]
Moby – Victoria Lucas [   video ]

Sivert Hoyem – Long Slow Distance (Rock) O Frontman των Madrugada στον προσωπικά καλύτερο σόλο δίσκο του. Ίσως η καλύτερη φωνή που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα του είδους

Sivert Hoyem – Emotions
Sivert Hoyem – Give it a Whirl [   video/live ]

Mirrors – Lights and Offerings (New Wave) Και μόνο που υπάρχει γκρουπ που παίζει new wave το 2011 αξίζει να περιλαμβάνεται στους δίσκους της χρονιάς. Παρά το γεγονός αυτό, το συγκεκριμένο άλμπουμ περιλαμβάνει εξαιρετικά ολοκληρωμένες συνθέσεις

Mirrors – Into the Heart [   video ]
Mirrors – Look at Me [   video ]

David Lynch – Crazy Clown Time (Trip Hop) Ο σκηνοθέτης και δημιουργός ταινιών πειραματίζεται και μουσικά με αποτέλεσμα έναν εξαιρετικό δίσκο που θα μπορούσε άνετα να αποτελεί σάουνττρακ των έτσι κι αλλιών υπέροχων ταινιών του

David Lynch – Pinky’s Dream
David Lynch – Noah’s Ark

The Weeknd – House of Balloons / Thursday / Echoes of Silence (Electronic) 3 κυκλοφορίες σε μια χρονιά. Για μένα προσωπικά ό,τι καλύτερο άκουσα τη χρονιά που πέρασε. Εξαιρετική μουσική και τα καλύτερα φωνητικά. Άλμπουμ που ακούγονται από την αρχή ως το τέλος και μόλις τελειώσουν repeat ξανά.

The Weeknd – High for This
The Weeknd – Lonely Star

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2011 παρουσιάστηκαν στην τελευταία εκπομπή Locomotion της χρονιάς 2011. Μπορείτε να την ακούσετε εδώ

Η ιστορία λέει πως μια μέρα, η γυναίκα του Thomas Hardy είπε σε έναν επισκέπτη στο σπίτι τους πως ο άντρας της θα καθυστερούσε λίγο να τον συναντήσει γιατί δούλευε πάνω σε ένα ποίημα για τον θάνατο. Ο επισκέπτης εξέφρασε την ανησυχία του για την ψυχική κατάσταση του συγγραφέα, αλλά η σύζυγός τον καθησύχασε λέγοντας πως «ο Thomas έχει εξαιρετική διάθεση».

Ίσως η Polly Jean Harvey, που κατοικεί εκεί που ζούσε και ο Hardy, να γνωρίζει την ιστορία. Το σίγουρο είναι πως λίγοι, έως ελάχιστοι, καλλιτέχνες περιφρονούν την ιδέα πως το συναίσθημα υπαγορεύει και το περιεχόμενο της τέχνης. Από το 1993, όποτε και η PJ σόκαρε με την ειλικρίνεια του Rid of Me, που δέχθηκε μια δυσάρεστη υποδοχή, περιφέρεται σαν κινούμενος στόχος στην μουσική πραγματικότητα. Με κάθε δίσκο της αφήνει και ένα κομμάτι του εαυτού της -άλλοτε με δαιμονισμένα blues, άλλοτε με West Country gothic. Την ίδια στιγμή, με κάθε της συνέντευξη, απαξιώνει και περισσότερο την αντίληψη του καλλιτέχνη ως απλού καταγράφοντα καθημερινών εμπειριών. Οι ακροατές που εντοπίζουν έναν πυρήνα συναισθηματικής αλήθειας μέσα σε κάθε νέα persona που υιοθετεί αναγκάζονται να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Δεν θα ήταν αυθαίρετο να συνάγουμε πως αυτή η γυναίκα που τραγούδησε για τη Νέα Υόρκη και τους νέους έρωτες στο Stories From the City το οποίο «σκούπισε» τα βραβεία  Mercury και αναθάρρησε στο Stories From the Sea, δεν είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη που περιφερόταν σαν στοιχειό στα κακοτράχαλα ύψη του White Chalk –δεν θα μπορέσουμε όμως να μάθουμε ποτέ την αλήθεια από την ίδια.

Στα press notes του A Woman a Man Walked By, τον πρώτο της δίσκο με τον πολύ-μουσικό John Parish μετά από το Dance Hall at Louse Point πίσω στο 1996, η Harvey συνοψίζει την δουλειά ως απλά ένα project, έναν αντιπερισπασμό, έναν αστεϊσμό –με άλλα λόγια, μια ελάσσονα κυκλοφορία. Πώς γίνεται όμως και το τελικό αποτέλεσμα είναι τόσο αναπάντεχα σαγηνευτικό;

Πρόκειται για μια αποσπασματική δουλειά που συναρμολογείται από το άκρατο και καθαρό χάρισμα των συντελεστών της. Ο δίσκος ανοίγει την αυλαία του με το ύπουλο και αισθησιακό Black Hearted Love ( “When you cry out my name in rapture/ I volunteer my soul for murder” ), το οποίο ίσως και να είναι το πιο εύρωστο rock κομμάτι της εδώ και χρόνια, αλλά δεν μας κρατάει μαζί του για πολύ καθώς παραδίδεται άδοξα στο αγωνιώδες mantra του Sixteen, Fifteen, Fourteen και στο βαλς του Leaving California. Μια παγωμένη αύρα από το White Chalk αγγίζει το The Soldier, στο οποίο η Harvey ονειρεύεται πως είναι ένας μαχητής που βαδίζει πάνω «στα πρόσωπα νεκρών γυναικών». Στιγμές ανατριχιαστικής σιγής διαρρηγνύονται από ξεσπάσματα κακόφωνης αντάρας. Στο Pig Will Not ακούμε την PJ να γρυλίζει σαν σκυλί, ενώ στο A Woman a Man Walked By/The Crow Knows Where All the Little Children Go ανταγωνίζεται την δαιμονική σκανταλιά του Nick Cave –μια μοχθηρή και αστεία ιστορία για έναν άντρα με «lily-livered balls» (Σ.τ.Μ μεταφράστε το μόνοι σας αυτό) ο οποίος ξερνά από ένα παράφρον λαρύγγι: «I want your fucking ass».

Μπορεί να υπάρχει μια εμφανέστατη έλλειψη κεντρικού άξονα σε αυτή τη δουλειά (κάτι που θυμίζει το Uh Huh Her του 2004), όμως η συνολική αίσθηση εμπνέει σιγουριά αντί για σύγχυση. Καμία από τις διάφορες ταυτότητες της Harvey (το πειραχτήρι, το σαρκικό, το βίαιο, το στερητικό) δεν φαίνεται προσποιητό εδώ. Μπορείτε λοιπόν να την δεχθείτε όπως είναι, σαν ένα απλό κορίτσι που αρέσκεται στο να αλλάζει διαθέσεις σαν το παιδί που αλλάζει φορεσιές, ή να μαντέψετε κάθε έκφανση του ανομολόγητου προσωπικού της δράματος από την νευρωτική ζωτικότητα των τραγουδιών της. Ποιος ξέρει άραγε ποιο από όλα αυτά είναι πιο κοντά στην αλήθεια; Είναι όμως αυτό το πιο σημαντικό όταν η μουσική είναι τόσο θαυμάσια;

[ Ελεύθερη Μετάφραση από guardian.co.uk ]

Official: http://pjharvey.lucidwebs.co.uk/

MySpace: http://www.myspace.com/pjharvey

Tracklist:

1. “Black Hearted Love” – 4:40
2. “Sixteen, Fifteen, Fourteen” – 3:35
3. “Leaving California” – 3:56
4. “The Chair” – 2:29
5. “April” – 4:41
6. “A Woman a Man Walked By/The Crow Knows Where All the Little Children Go” – 4:47
7. “The Soldier” – 3:55
8. “Pig Will Not” – 3:50
9. “Passionless, Pointless” – 4:19
10. “Cracks in the Canvas” – 1:54

Τεχνούργημα ή μουσική απόπειρα; Η νέα κυκλοφορία των Divine Muzak από την Ρουμανία στην ιταλική Punch Records μεταδίδει ηλεκτρονικό, τραχύ, rock ‘n’ roll χωρίς λούστρα. Τα χαριτωμένα pop στοιχεία φιλτράρονται από μια παλλόμενη κιθάρα που παίζει χαμηλές νότες και το organ που λες και περιστρέφεται σε ένα carousel επικαλύπτει τα πάντα. Τα φωνητικά μοιράζονται μεταξύ των δύο μελών του γκρουπ: η Julie αναλαμβάνει τα «πόδια, φωνητικά, σωματικά υγρά, cotton ribs, ατμόσφαιρα, ποίηση» και ο Dan τα «φωνητικά, αναλογικά synthesizers, samplers, programming, κιθάρα, μπάσο, ακορντεόν, θερεμίνη, μουσικό πριόνι, xaphoon, kalimba και τους στίχους».

Το άλμπουμ είναι sexy, σε αποπλανεί με τους ταχύτατους συγκινησιακούς ρυθμούς του. Ένας ικανός DJ θα μπορούσε να κάνει remix πάνω στο remix με το υλικό αυτό, εξαπολύοντας ένα μουσικό κύμα καύσωνα στα dance floors και μια σεξουαλική ενέργεια έτοιμη να εκραγεί. Κομμάτια όπως το Love Bang Bang σταλάζει έναν αισθησιασμό παντού γύρω και ο ακροατής πραγματικά θα καταπιεστεί αν εμποδίσει το σώμα του να ακολουθήσει τον ρυθμό. Το Little Baby Horse, από την άλλη, ρίχνει τους τόνους και το tempo με μια ηχώ από neo-psychedelia. Άλλο ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα από το δίσκο είναι το Red Twins, το οποίο παίρνει μια διαφορετική ρότα, τείνοντας προς την μπαλάντα, με την Julie στα φωνητικά και μια μίξη από πιάνο και ατμοσφαιρικά synthesizers –μας θύμισε συνθέσεις του Kurt Weill.

Το τελευταίο μέρος του δίσκου είναι πιο υποτονικό, ίσως παραπάνω εσωστρεφές, σκοτεινό και οξύτερο. Στο La Femme Inegale νιώθουμε σχεδόν τον συναισθηματικό πάγο, μαγεμένοι από την ατμόσφαιρά του. Το Vienna που ακολουθεί ανεβάζει λίγο τον ρυθμό με μια έντονη αίσθηση retro που προκύπτει από την χρήση synths και drum machines που μας μεταφέρουν στην ακμή του New Wave πίσω στο ’81-’83.

Η μουσική των Divine Muzak με την «αναθεωρημένη» για την εποχή μας New-Wave/Pop αισθητική του είναι μια σαφής μουσική διατύπωση του «ό,τι είναι καλό, δεν φεύγει ποτέ από τη μόδα». Σωστό μεν, αλλά σίγουρα δεν γλιτώνει από την φυσική φθορά που προκαλεί η υπερβολική προβολή.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από heathenharvest.com ]

MySpace: http://www.myspace.com/divinemuzak

Track List:

01 Dreams Size Zero
02 Looney Bunny
03 Rockabilly Doom
04 Love Bang Bang
05 Little Baby Horse
06 Give in to Me (With Jegueau)
07 La Femme Inegale
08 Vienna
09 Red Twins
10 July
11 Afterparty

Αν και στις Η.Π.Α η φήμη των Warpaint εξαπλώνεται συνεχώς εδώ και καιρό (ως και ο μακαρίτης ο Heath Ledger ακούγεται πως ήταν θαυμαστής τους), το όνομά τους στην Ευρώπη παραμένει σχεδόν άγνωστο.

Σχετικά πρόσφατα, η μπάντα κατάφερε να υπογράψει συμβόλαιο με την Rough Trade και έτσι το ενδιαφέρον για τη δουλειά τους αναμένεται να αποκτήσει τις διαστάσεις που τους αναλογούν και εδώ στην Ευρώπη, πριν εξαπλωθεί και στον υπόλοιπο κόσμο. Στα τέλη του 2009, έφτασε και στα μέρη μας μια επανακυκλοφορία του ντεμπούτου τους, Exquisite Corpse EP, και έτσι μας δόθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψουμε από πρώτο χέρι προς τί τόσος ντόρος στην underground indie σκηνή της Αμερικής με αυτά τα παιδιά από το Λος Άντζελες.

Με το παραμικρό πρώτο άκουσμα, το όλο hype αρχίζει να ξεδιαλύνεται και η μουσική λύνει από μόνη της τις όποιες απορίες. Τα βλέμματα και τα αυτιά που έχουν τραβήξει πάνω τους οι Warpaint φαίνεται πως δεν στράφηκαν προς τα εκεί τυχαία. Το CD βρίθει από γνώριμες και αγαπημένες ηχητικές παραπομπές: Μια ιδέα από Asobi Seksu εδώ, μια γεύση από Blonde Redhead εκεί και μια γενναιόδωρη δόση από την αύρα της σκηνής της Νέας Υόρκης που γίνεται όλο και πιο δημοφιλής τον τελευταίο καιρό. Τα γυναικεία φωνητικά φέρνουν στο νου μια δαιμονισμένη Karen O (των Yeah Yeah Yeah’s) και παραμένουν στο επίκεντρο του δίσκου καθ’ όλη την μισάωρη διάρκειά του. Τα φωνητικά τρίζουν με ένα ηλεκτρονικό τερέτισμα, οξύνοντας και ακονίζοντας τα όρια του δίσκου σε μια αιχμηρή ακμή.

Παρόλο που η μουσική τους αγγίζει με αυτοπεποίθηση κάμποσες ψηλές ηχητικές «κορυφές», η μπάντα δείχνει πιο σοβαρή και κατασταλαγμένη στα πιο ατμοσφαιρικά και ευαίσθητα σημεία του ΕΡ. Το εναρκτήριο Stars σιγοκαίει τα αυτιά μας πριν επιτρέψει σε μια τενεκεδένια ακολουθία κρουστών να κλέψει από τη λάμψη του. Η πειραματική του διάθεση δεν σε αφήνει να «χαζεύεις», αλλά σε βουτάει από το μανίκι και σε τραβάει μαζί της μέσα στην παλμική ζεστασιά της μουσικής και στα υπνωτικά ψιθυρίσματα των τριών τραγουδιστριών.

Το Elephant είναι ένα βίαιο και συνάμα πιασάρικο ξέσπασμα αδυσώπητου μπάσου και εκκωφαντικής κιθάρας. Τα κελαριστά, ηλεκτρωθούμενα φωνητικά βογκούν πάνω από τη μουσική, καθώς οι μελωδίες εκτροχιάζονται εκτός ελέγχου, καθιστώντας το τραγούδι μια έντονη και ευφυέστατη πεντάλεπτη ταξιδιάρικη εμπειρία.

Οι Warpaint κατάφεραν αυτό που φάνταζε αρχικά ακατόρθωτο: να ισορροπήσουν το αλλοπρόσαλλο indie rock με μια ώριμη και ουσιώδη γαλήνη. Υπάρχουν βέβαια και τα σημεία που παραείναι «λιπαρά» για ένα τέτοιο εγχείρημα -όπως το Billie Holiday, το οποίο ηχεί όμορφα με το πρώτο άκουσμα αλλά εξασθενεί μετά από λίγο κυρίως λόγω της σχεδόν επτάλεπτης διάρκειάς του. Το ιδιαίτερο «χαρμάνι» που επιδιώκει να φτιάξει η μπάντα, μια μίξη έντονων πειραματισμών και στοιχειωμένων ατμοσφαιρών, ίσως να ακούγεται λίγο «ακατάστατο» και σοκαριστικό στην αρχή, όμως η αφοσίωση που αφιερώνει η μπάντα στο έργο της σβήνει κάθε αμφιβολία για το τελικό αποτέλεσμα.

Εν ολίγοις, το Exquisite Corpse είναι από τις δουλειές που ωριμάζουν μέσα μας με τον καιρό, όπως κάθε ουσιαστική εμπειρία. Μια εμπειρία που δεν απολαμβάνεται βάζοντάς το CD στο repeat και περιμένοντας νωχελικά κάποια αποκάλυψη. Η μπάντα δίνει ένα σαφές στίγμα των ικανοτήτων της και δεν φοβάται να κρύψει τις αδυναμίες της. Αυτό που σίγουρα κατάφεραν είναι να εκτοπίσουν ορδές ολόκληρες συγκροτημάτων που επιχείρησαν παρόμοιες ηχητικές ακροβασίες. Και ακόμα βρίσκονται στην αρχή, χωρίς καν να έχουν ανακοινώσει την κυκλοφορία ενός LP. Αν αυτό δεν σας κάνει να αδημονείτε, τότε μάλλον πρέπει να αναθεωρήσετε τα μουσικά σας γούστα…

[ Ελεύθερη Μετάφραση από strangeglue.com ]

MySpace: http://www.myspace.com/worldwartour

Tracklist:

1. Stars
2. Elephants
3. Billie Holiday
4. Beetles
5. Burgundy
6. Krimson

Καθώς οι ως τώρα γνωστοί μουσικοί ιδιωματισμοί αρχίζουν και χάνουν σιγά-σιγά τις διαχωριστικές τους «γραμμές», όλο και περισσότερες νέες μπάντες οδηγούνται προς μια τάση πρόσμιξης πολλών διαφόρων, ετερώνυμων και μη, στοιχείων από πολλές και διάφορες προελεύσεις με σκοπό να κάνουν την πολυπόθητη διαφορά και να ξεχωρίσουν από το «πλήθος». Ας πάρουμε για παράδειγμα τους Summer People: αυτό το αινιγματικό οκτέτο από τη Νέα Υόρκη είναι για την ακρίβεια το λαμπρότερο παράδειγμα της νέας αυτής τάσης που περιγράψαμε παραπάνω. Η λέξη «αινιγματικό» δεν χρησιμοποιείται τυχαία ή για κάποιο διαφημιστικό τρικ, μιας και η μπάντα δεν εκχωρεί ποτέ πληροφορίες για το ποιο μέλος της παίζει ποιο όργανο, αλλά και ποια όργανα χρησιμοποιεί! Τα πάντα αφήνονται στην ευχέρεια του ακροατή, για να μαντέψει και να ταυτοποιήσει τους ήχους που ακούει… Διασκεδαστικό, αν μη τι άλλο. Η αινιγματική τους φύση παρόλα αυτά δεν μας αποκρύπτει και το γεγονός πως πρόκειται για το ντεμπούτο τους –πληροφορία σημαντική για την κατανόηση των όποιων αδυναμιών.

Επιστρέφοντας στην κουβέντα περί σύνθεσης διαφορετικών (και μερικές φορές αντικρουόμενων αισθητικά) μουσικών ιδιωμάτων, οι Summer People βάζουν εδώ τα δυνατά τους για να «μονιάσουν» σε ένα κοινό τόπο επιρροές που ξεκινούν από την indie και φτάνουν ως το post rock. Με ένα πρώτο άκουσμα, και μόνο η αίσθηση της προσπάθειας που κάνουν σου προκαλεί εντύπωση και έκπληξη. Και δεν σταματούν εδώ… Θα ανακαλύψετε ίχνη ακουστικής folk, pop ενορχηστρώσεις α λα Fang Island, ακόμα και μια ιδέα από Fugazi.

Η πληθώρα των επιρροών αρκεί από μόνη της για να μας βεβαιώσει πως δεν πρόκειται για ένα βαρετό άκουσμα. Και όντως έτσι είναι. Το μόνο που δεν μπορείς να προσάψεις στους Summer People είναι πως η μουσική τους σε κάνει και βαριέσαι. Ο δίσκος ξεκινά με τα Two Hearted River και Shallow Water People και, με το πρώτο άκουσμα, οι περισσότερο επιρρεπείς και ενθουσιώδεις εξ ημών ίσως φτάσουν στο σημείο να φωνάξουν «Αυτή είναι η νέα αγαπημένη μου μπάντα!!!», ειδικά στα σημεία που η φωνή του τραγουδιστή αγγίζει τα όρια των ανθρωπίνων δυνατοτήτων της και σχεδόν ουρλιάζει για έλεος ψελλίζοντας “Just a shallow life in piss warm water”. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις οι συγκρίσεις με τον Andy Hull των Manchester Orchestra και τον Keller Harbin των The Glass Ocean είναι αναπόφευκτες. Στο Broken Bones και στο Glossy-Eyed που ακολουθούν, ένας απόηχος των πρώτων ακουστικών πειραματισμών των mewithoutYou γεμίζει την ατμόσφαιρα.

Οι αδυναμίες του δίσκου αρχίζουν και βγαίνουν στην επιφάνεια όταν «ξοδεύονται» όλες οι δυνατές παρομοιώσεις με άλλα συγκροτήματα και σημεία αναφοράς. Εκεί όπου οι Summer People μένουν «μόνοι» τους, ειδικά στα instrumental σημεία, παρότι δεν είναι επ’ ουδενί κακοί, δεν καταφέρνουν να κρατήσουν την προσοχή του ακροατή όσο στα προηγούμενα κομμάτια. Τεχνικά μιλώντας, η απόδοση του ήχου είναι άρτια. Όμως, το να προσπαθείς να προσανατολιστείς αισθητικά μέσα από τον δεκάλεπτο ηχητικό λαβύρινθο του See Ya Later, Wouldn’t Wanna Be Ya είναι μια επίπονη ενασχόληση και δεν αργεί η στιγμή που θα απορείς με τον ίδιο το εαυτό σου και τις αντοχές του. Εδώ η μπάντα ακροβατεί σε επικίνδυνα ύψη, μιας και το instrumental κομμάτι του δίσκου είναι μεγάλο και φαίνεται πως έχουν επενδύσει αρκετά σε αυτό. Όμως, εκεί όπου δείχνουν σα να εκτροχιάζονται και να χάνουν τον έλεγχο του ίδιου τους του «σκάφους», ο instrumental πανζουρλισμός δείχνει να εφάπτεται με την αρχική indie κατεύθυνση (όπως στο Balcony) και οι καρδιές μας επιστρέφουν στις θέσεις τους και τα μυαλά μας μπορούν να παρακολουθήσουν. Η τεχνική κατάρτιση των μουσικών αγγίζουν τα σωστά εκείνα όρια που επιτρέπουν στη φωνή να ξεδιπλώσει τις ικανότητές της, και αντίστροφα, τα φωνητικά δείχνουν αρκετά «πειθήνια» ώστε να περιμένουν από την ίδια την μουσική να τα εξυψώσει.

Ένα επιπλέον στοιχείο που προσθέτει αξία στο όλο εγχείρημα του δίσκου, είναι πως η ηχογράφησή του έγινε εξ’ ολοκλήρου ζωντανά, χωρίς τις διάφορες φιοριτούρες μιας studio παραγωγής. Εντυπωσιακό σίγουρα, και σημαίνει πολλά γιατί η ωμή αίσθηση της ζωντανής απόδοσης είναι το «κλειδί» για να κατανοήσουμε την προσπάθεια του συγκροτήματος και το τι θέλουν να μας περάσουν. Όπως οι περισσότερες πρώτες κυκλοφορίες, έτσι κι αυτή, ξεδιπλώνει σοβαρές δυνατότητες και ταλέντο τα οποία χρειάζονται κάποιο «ψήσιμο» για να αποδοθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στη φαρέτρα των Summer People βρίσκουμε βραδυφλεγείς συγκινήσεις και κατά μέτωπο επιθέσεις, συγκινησιακές εκρήξεις και νοερούς ανευρυσμούς –ψηφίδες μουσικής διάνοιας που αν οι συντελεστές του μπορούσαν να συγκρατήσουν σε ένα πιο «εύπεπτο» ποσοτικό επίπεδο θα μιλάγαμε αδιαμφισβήτητα για το ντεμπούτο της χρονιάς.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από rockfreaks.net ]

MySpace: http://www.myspace.com/summerpeople

Tracklist:

1. Two-Hearted River
   2. Shallow Water People
   3. Broken Bones
   4. The Other Side
   5. For Giving In
   6. Good Problems
   7. Glossy-Eyed
   8. See Ya Later, Wouldn’t Wanna Be Yay
   9. Balcony
   10. The Sun Was Up and it Came Through the Window
   11. Great Northern Driver
   12. Two Truths
   13. Curtained Rain

Το ορχηστρικό post-rock είναι ομολογουμένως ένα απαιτητικό και δύσκολο πεδίο για να αναγνωριστεί μια νέα μπάντα. Στην πλειοψηφία τους, τα συγκροτήματα/καλλιτέχνες που επιχείρησαν να ανοίξουν τα φτερά τους στον χώρο άντεξαν για έναν δίσκο, κέρδισαν κάποιες εντυπώσεις και κατόπιν εξαφανίστηκαν αφήνοντας πίσω τους ένα σύννεφο σκόνης. Ευτυχώς για μας, οι Revolving Doors μέσω της Analogy Records αποτελούν μια ευχάριστη εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον παραπάνω κανόνα.

Στα σίγουρα έχετε υπ’ όψη σας και λατρεύετε μπάντες όπως οι Godspeed You Black Emperor και οι Explosions in the Sky –μπροστάρηδες και σκαπανείς του είδους. Όσο κι αν τους απολαμβάνουμε, χρόνια τώρα, δεν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε πως, μέσα στην όλη γοητεία της, η μουσική τους εκπίπτει σε κάποια επαναλαμβανόμενη «συνταγή», που για τους γνώστες του είδους δεν είναι δα και τόσο δυσδιάκριτη: το μουσικό θέμα «χτίζεται» για ένα τετράλεπτο/πεντάλεπτο, ακολουθεί ένα ορχηστρικό κρεσέντο/πανζουρλισμός και ακολουθεί μια τρίλεπτη (κατά μέσο όρο) ηχητική αποκλιμάκωση.

Να λοιπόν που οι Revolving Doors θέλουν να υπερβούν αυτόν τον «άγραφο νόμο» της post-rock, αρνούμενοι κάθε είδους καλούπια στη μουσική τους. Μας θυμίζουν περισσότερο μπάντες όπως οι «ζηλωτές» από το Σικάγο Tortoise και Dianogah –δύο παραδείγματα καλλιτεχνών που ποτέ δεν έμειναν «στάσιμοι» και εξελίσσουν/εξελίσσονται διαρκώς. Το Songs for Car Commercials είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα δεύτερης κυκλοφορίας από μια μπάντα που θέλει να πάει την μουσική της κάμποσα βήματα παραπέρα από τις σταθερές που έθεσε με την πρώτη δουλειά της.

Η μουσική των Revolving Doors είναι εξίσου γοητευτική όσο και δυνατή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λεπτής ισορροπίας ύφους είναι το κομμάτι I Still Wish I Could Breathe Underwater, όπου τα απαλά αγγίγματα των πλήκτρων και το glockenspiel σιγοντάρουν τις αιθέριες κιθάρες και το όλο σύνολο αντηχεί άψογα μέσα από τα ηχεία μας. Το κομμάτι είναι σύντομο και απέριττο, εκπέμποντας μια μοναδική ευαισθησία –στοιχείο από το οποίο θα μπορούσαν να διδαχθούν πολλά μπάντες της ίδιας «κλίκας». Στη συνέχεια ακούμε ένα ιντερλούδιο 27 δευτερολέπτων, το FM Radio, πριν ξεσπάσει άλλη μια post «μπόρα» με το Obviously Grilled –ένα ηλεκτρονικά ορμώμενο κομμάτι το οποίο καταδεικνύει με τον πιο γλαφυρό τρόπο την ικανότητα της μπάντας να αποδίδει σε υψηλά ηχητικά επίπεδα.

Η ποιότητα του δίσκου δεν σταματά εδώ… Απεναντίας, στο δεύτερο μισό του δίσκου, η μπάντα ρισκάρει περισσότερο με τα όρια της μουσικής της, με έντονα και θαυμάσια αποτελέσματα. Σχεδόν αγγίζοντας τα σύνορα της pop, μας εκπλήσσουν ευχάριστα, όσο ελιτιστές κι αν (νομίζουμε πως) είμαστε απέναντι στα πιο «ευτελή» είδη μουσικής. Το αξιοσημείωτο εδώ είναι πως μια φαινομενικά «άνοστη» μουσική (όπως η pop) μπορεί να προσεγγιστεί με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο και να μεταδώσει κάτι νέο και σαφώς πιο ελκυστικό. Οι μουσικές «ακροβασίες» των Revolving Doors και το «ρίσκο» που παίρνουν με τις συνθέσεις τους δεν σταματούν να συγκινούν και να εκπλήσσουν.

Εν τέλει, φαίνεται πως το Wisconsin και η ευρύτερη περιοχή εκεί στις Μεσοδυτικές Πολιτείες της Αμερικής αρχίζει να συσπειρώνει ένα σύνολο καλλιτεχνών με φρέσκιες και εμπνευσμένες ιδέες για το που μπορεί να οδηγηθεί το είδος στο μέλλον –εκτός από τους Revolving Doors σημειώστε και τους El Valiente από το Madison. Κοινό στοιχείο αυτής της «άγουρης» σκηνής είναι πως τα κομμάτια τους δεν ξεπερνούν τον πήχη του δεκάλεπτου και αποφεύγουν εκείνον τον μουσικό «αυνανισμό» και την ακατάσχετη ηχητική φλυαρία που χαρακτηρίζει ακόμα κάποιους (αρκετούς) γείτονές τους στην post σκηνή. Στοιχεία όπως αυτά διαστρέβλωσαν την μουσική ελευθερία που χαρακτήριζε εξ’ αρχής την post, με αποτέλεσμα σήμερα να παρακολουθούμε νέους «δεινόσαυρους» των 00’s που δεν έχουν τίποτα νέο να εκφράσουν μουσικά και θυμίζουν όλο και περισσότερο την γερασμένη και σε σήψη rock στα τέλη της δεκαετίας του ’70 –φλύαρη, μαλλιαρή και υπεροπτική. Το μόνο… μειονέκτημα που εντοπίσαμε σε αυτή την κυκλοφορία των Revolving Doors είναι πως ανέβασαν πολύ ψηλά τον ποιοτικό πήχη και οι προσδοκίες για το επόμενό τους χτύπημα αναμένονται σκληρές και αμείλικτες.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από dane101.com ]

MySpace: http://www.myspace.com/revolvingdoors

Tracklist:

1. Fog 4:52

2. Sealab 5:09

3. Summers End 4:27

4. AM Radio 1:33

5. Ryan’s Beard 4:02

6. The Pony Express 3:50

7. A Chicken, A Fish, And A Lamb 4:56

8. I Still Wish I Could Breathe Under Water 2:17

9. FM Radio 0:27

10. Obviously Grilled 3:17

11. This Gizmo Is Out Of Juice 3:51

12. Just Fucking Smile 4:39

13. Song For A Car Commercial 2:17

14. One Last Thing 3:22

Κακά τα ψέματα… Η indie που βασίζεται στα roots και folk ιδιώματα κούρασε, και μάλιστα πολύ γρήγορα σε σχέση με το πόσο έχει διαρκέσει. Για κάθε Dr. Dog και Bright Eyes αντιστοιχούν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, άνοστες μπάντες που προσθέτουν λίγο έως καθόλου διασκέδαση ή/και καλλιτεχνική αξία στο είδος. Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς λοιπόν;

Μην πανικοβάλλεστε… Όχι ακόμα, γιατί οι The Wooden Sky από το Toronto είναι εδώ και απαντούν στην (εύλογη) ερώτησή μας με το νέο τους άλμπουμ If I Don’t Come Home You’ll Know I’m Gone. Οι Καναδοί καταφέρνουν να εμπνευστούν από τα καλύτερα στοιχεία που έχει να επιδείξει το indie roots/folk/country φάσμα και προσθέτουν σε αυτά μια σεβαστή ποικιλία «καλλωπισμών» ούτως ώστε να δημιουργήσουν μια καινοτόμα μουσική χροιά πάνω στο (κάπως κουρασμένο) είδος.

Πολλά από τα τραγούδια του δίσκου έχουν τις ρίζες τους βαθιά χωμένες στα παραδοσιακά ακούσματα: Το κομμάτι που ανοίγει το δίσκο, Oh My God (It Still Means A Lot To Me), είναι ένα σαφές παράδειγμα της εναλλακτικής country, διαθέτοντας όλο το «σετ» από μπάντζο, αρμόνικα και όμορφες αρμονίες στα φωνητικά. Ο πένθιμος παλμός των χορδών αφήνει κάποια κενά που γεμίζουν με το An Evening Hymn, μια μελωδία που θυμίζει τους (επίσης Καναδούς) Blue Rodeo. Στο Oslo, απολαμβάνουμε ένα απαλό ντουέτο κλαιόντων κιθαρών. Η μπάντα τολμά ακόμα και να μας προσφέρει μια δόση από southern rock α λα Drive  By Trucker-μεταλλαγμένο-σε-indie στο When We Were Young.

Εκεί όμως που οι The Wooden Sky εκπλήσσουν και απογειώνουν την μουσική τους είναι στις στιγμές εκείνες που ενσωματώνουν απρόβλεπτα και αναπάντεχα στυλ στην ακουστική εμπειρία. Είναι σχεδόν αδύνατον να παραβλέψουμε τις επιρροές από το ψυχεδελικό 60’s garage των Animals στο Angels. Στο My Old Ghosts ξεκινούν με μια μελωδία που «μυρίζει» Bright Eyes, ώσπου να ξεσπάσει σε ένα art rock κροτάλισμα άνευ προηγουμένου. Παρομοίως, το Call If You Need Me ξεκινά σαν ένα κοινότυπο roots κομμάτι πριν ανελιχθεί σε ένα ολοκληρωτικό ξέσπασμα α λα Arcade Fire.

Υπάρχει όμως άλλη μια αξιοσημείωτη διάσταση στην μουσική των The Wooden Sky. Είναι εκείνη η pop ευαισθησία που μας αποκαλύπτεται στο The Late King Henry –το  κομμάτι που διαθέτει ένα από τα πιο κολλητικά ρεφρέν στην πρόσφατη ιστορία της roots.

Το If I Don’t Come Home You’ll Know I’m Gone είναι ένα προσεγμένο και καλοφτιαγμένο έργο τέχνης που διατηρεί μέσα του μια εντυπωσιακή πειραματική ψυχή.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από snobsmusic.net ]

MySpace: www.myspace.com/thewoodensky

FaceBook

Tracklist:

• Oh My God (It Still Means A Lot To Me)
• Bit Part
• Angels
• My Old Ghosts
• Call If You Need Me
• When We Were Young
• An Evening Hymn
• Something Hiding For Us In the Night
• Oslo
• The Late King Henry
• Lock and Key
• Fairweather Friends
• River Song One

+ Αξίζει να παρακολουθήσετε ολόκληρο το μουσικό ντοκιμαντέρ για τη μπάντα που θα βρείτε παραπάνω…

Πριν μερικούς μήνες, ο πάλαι ποτέ συνεργάτης της Efterklang Peter Broderick κυκλοφόρησε το ομολογουμένως καταπληκτικό Music For Falling From Trees με την υπογραφή της Erased Tapes. Πρόκειται για μια μουσική «σουίτα» σε επτά μέρη, γραμμένη για να συνοδεύει μουσικά μια χορευτική παράσταση, θέμα της οποίας είναι ένας ασθενής παγιδευμένος σε μια ψυχιατρική κλινική. Αυτό που μας γοήτευσε σε αυτή τη δουλειά ήταν σίγουρα ο συνεπέστατος ειρμός, παρά την ελάχιστη διάρκειά της. Τα μινιμαλιστικά θέματα βιολιού εμφανίζονται κατά διαστήματα, ενώ οι ελαφρές αλλαγές στην ατμόσφαιρα και το ύφος μεταδίδονται με εκλεπτυσμένες μεταβολές ενέργειας και όχι με ολοκληρωμένες μελωδικές προόδους. Λόγω αυτού, το δυνατό σημείο αυτής της δουλειάς ήταν η μουσική λακωνικότητά της –αρκετά σύντομη ώστε να διατηρεί την προσοχή του ακροατή και τους στενούς δεσμούς μεταξύ των θεμάτων, αλλά και όσο μεγάλη χρειάζεται έτσι ώστε να εξερευνήσει πλήρως τις ηχητικές συνεκδοχές στην εξέλιξη των θεμάτων.    

Όχι πολύ πριν κυκλοφορήσει το Music For Falling From Trees, ο Ισλανδός Ólafur Arnalds, επίσης της Erased Tapes, οραματίστηκε ένα απλοϊκό αλλά αποτελεσματικό project με σκοπό να επανενταχθεί στην ιδέα της αυθόρμητης σύνθεσης: θα συνέθετε και θα έγραφε ένα μόλις κομμάτι μουσικής κάθε μέρα για μια βδομάδα και θα το κυκλοφορούσε απευθείας για δωρεάν download. Τα κομμάτια αυτά στο σύνολό τους είναι πλέον διαθέσιμα ως μια «παράπλευρη» κυκλοφορία (τα low bitrate mp3 τους διατίθενται δωρεάν) και, παρά την ξεχωριστή τους προέλευση, τα Found Songs μοιράζονται αρκετές ομοιότητες με την δουλειά του Broderick που παρουσιάσαμε παραπάνω.

Ο Broderick συνέθεσε την δική του δουλειά σε ταχύτατους ρυθμούς, μέσα σε τρεις βδομάδες, κάτι που έδωσε επιπλέον έμφαση στην συνεκτική θεματική δομή της. Η μικρή περίοδος ωρίμανσης κατάφερε το ίδιο αποτέλεσμα και για το Found Songs. Παρότι οι προηγούμενες κυκλοφορίες του Arnalds περιείχαν πιο πυκνές ενορχηστρώσεις, εδώ όλες οι συνθέσεις είναι απέριττες και χωρίς αχρείαστες φιοριτούρες. Η ταχύτητα με την οποία δημιουργήθηκαν δεν άφησε επιπλέον περιθώρια για επανεξέταση και το αποτέλεσμα είναι μια συλλογή μουσικών «στιγμών» απογυμνωμένων από κάθε βιτρίνα και τέχνασμα, με σωστή δομή, αλλά και την απαραίτητη ωμότητα στο συναισθηματικό τους μέρος.

Στον πυρήνα της όλης σύνθεσης βρίσκεται το πιάνο στον δικό του μονόλογο. Οι συναισθηματικές κορυφώσεις επιτελούνται σε στιγμές που το πιάνο φτιάχνει ηχητικές «μουτζούρες» μαζί με τα αέρινα βιολιά ή υφαίνεται μαζί με ελαφριά ηλεκτρονικά buzzes και crackles. Ένα τέτοιο παράδειγμα μας έρχεται νωρίς, καθώς το Raein ξεχωρίζει εξ’ αρχής. Πρόκειται για μια mini-συμφωνία από ρυθμικούς κυματισμούς του πιάνο και κοφτά στρωμένων εγχόρδων που εξαπολύει λάμψεις παγερού φωτός και σβήνει απρόοπτα. Όπως και στο Music For Falling Trees, η ποιοτική αξία του Found Songs αποδεικνύεται μέσω της μικρής διάρκειάς του. Κάθε κομμάτι μετά βίας ξεπερνά τον πήχη των τεσσάρων λεπτών, και ώσπου να καταλάβεις πως τελείωσε το Ljósið, νιώθεις πως το ταξίδι δεν διήρκεσε πάνω από πέντε λεπτά, πόσο μάλλον είκοσι.       

Πολλά έχουν ειπωθεί σχετικά με το τοπίο της Ισλανδίας και για τον τρόπο που αυτό, σχεδόν αναπόφευκτα και φυσικά, ενεργεί και επηρεάζει τους ντόπιους μουσικούς. Αν αυτό ισχύει και για την μουσική του Arnalds, τότε το διακρίνουμε σίγουρα στην διάχυτη αίσθηση γαλήνης και παροδικότητας. Αυτή η δουλειά θα εκτιμηθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό αν την ακούσετε σε ένα μοναχικό ταξίδι με τραίνο, καθώς το τοπίο περνά γρήγορα μπροστά από τα μάτια σας κι εσείς πάτε κόντρα στον ρυθμό του αφήνοντας το μυαλό σας να ταξιδεύει με τις αργές, κρυστάλλινες σκιές του Allt varð hljótt και τον επιβλητικό βηματισμό του Lost Song. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι κάπως απρόσμενο, δεδομένων των συνθηκών κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε το Found Songs, κι αυτό γιατί πρόκειται για το πιο όμορφο και σαγηνευτικό δημιούργημα του Arnalds μέχρι σήμερα.

[ Ελεύθερη Μετάφραση από: drownedinsound.com ]

ΜySpace: http://www.myspace.com/olafurarnalds

Erased Tapes: http://foundsongs.erasedtapes.com/

Tracklist:

1. Erla’s Waltz

2. Raein

3. Romance

4. Allt varð hljótt

5. Lost Song

6. Faun

7. Ljósið

Μη σας κουράζω με εισαγωγές και άσκοπες περιγραφές, ο δίσκος των Midlake είναι εξαιρετικός. Έτσι απλά. Είναι ό,τι καλύτερο και ουσιαστικότερο έχει κυκλοφορήσει στο ύφος folk / americana από τότε που είχε βγει εκείνο το ντεμπούτο των Fleet Foxes. Οι Midlake δεν έχουν τόσο έντονο χαρακτήρα, θέλουν πιο πολλές ακροάσεις για να σε πιάσουν, αλλά αν τους τις χαρίσεις, σε ανταμείβουν ακόμα περισσότερο. Πραγματικό διαμάντι.

Κανονικά θα τελείωνα εδώ, αλλά μιας και το MiC ανέκαθεν έδινε περισσότερη αξία σε κάθε κλικ που κάνετε (παρά τις προσπάθειες του Πανότα να μας πείσει ότι τα μεγάλα κείμενα είναι αντι-ιντερνετικά), ας αφήσουμε το άριστο “The Courage of Others” και ας χαζέψουμε λίγο με αυτά που έχουν γραφεί για αυτό το album στο rateyourmusic.com, εκεί που ο καθένας μπορεί να κάνει sign up και να πει τη γνώμη του για οποιονδήποτε δίσκο, είτε η δισκοθήκη του πλησιάζει το μέγεθος αυτής του John Peel, είτε κατέβασε το πρώτο του mp3 μόλις πριν από μισή ώρα.

Το πρώτο review λέει ότι το The Courage οf Others είναι σκέτη απογοήτευση, και τι κρίμα ρε γαμώτο, γιατί οι προηγούμενοι δύο δίσκοι ήταν πολύ καλύτεροι. Και μετά αναφέρει ότι άκουσε το δίσκο μία με δύο φορές. Ρε φίλε. Τι να σου κάνουν οι 2 φορές. Άκουσέ τον πάλι. Και πάλι. Ούτως ή άλλως δεν είναι να πεις ότι θα φθείρεις το βινίλιό σου ή το CD σου, αφού κατεβασμένο το έχεις, και μην πεις όχι γιατί η κριτική σου είναι από το Δεκέμβριο. Ένας άλλος είναι εξίσου απογοητευμένος και βάζει δυόμισι αστεράκια στα 5, αλλά μας λέει ότι τουλάχιστον το νέο Besnard Lakes είναι πολύ καλό. Τώρα αυτό είναι σα να βγάλουν νέο δίσκο οι Radiohead και να γράψω εγώ ότι δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά μη στεναχωριέστε, γιατί βγάλανε καινούριο οι Puressence. Ένας άλλος βάζει επίσης δυόμισι αστεράκια αλλά γράφει το review του σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα. Παίζει και να μας βρίζει όλους, και να μην το καταλαβαίνουμε. Ένας ακόμα βάρβαρος (=που δε γράφει στα αγγλικά) βάζει 2 αστεράκια στα 5, και αμέσως στο καπάκι 6/10. Τώρα, αν θυμάστε μαθηματικά 4ης δημοτικού και κάνετε τα δύο κλάσματα ομώνυμα, θα βγάλετε ότι το 2/5 αντιστοιχεί στο 4/10, ή ότι το 6/10 αντιστοιχεί στο 3/5. Όπως και να έχει, 2/5 και 6/10 δεν πάνε μαζί. Κάτι τέτοια μόνο ο Παπαδόπουλος τα κάνει (π.χ. βάζει album του 2009 μέσα στα 10 καλύτερα albums της δεκαετίας, αλλά αυτό το album δεν το βάζει στα 10 καλύτερα του 2009).

Στις θετικές κριτικές του δίσκου, ένας συμμετέχων μας αποκαλύπτει ότι είχε κάνει “one-night-stand” με τον προηγούμενο δίσκο των Midlake (ελπίζουμε να πήρε προφυλάξεις) και του άρεσε, οπότε σκέφτεται με το The Courage of Others να συνάψει μόνιμο δεσμό. Ένας άλλος βάζει τρία και μισό στα 5 και λέει ότι κατά πάσα πιθανότητα στο μέλλον θα το αλλάξει σε 4 – ούτε από την τσέπη του να τα έβγαζε. Στα γενικά στατιστικά, ο περισσότερος κόσμος έχει βαθμολογήσει με 3 έως 4 αστεράκια, 11 άτομα στα 152 έχουν βάλει κάτω από τη βάση, 14 άτομα έχουν βάλει άριστα. Αγνοήστε τους όλους (και εμένα), και ακούστε τους μόνοι σας. Αξίζουν τον κόπο.

[ Πηγή: Τάσος Πατώκος - mic.gr ]

Official: http://midlake.net/

MySpace: www.myspace.com/midlake

Tracklist: