Διαβολιάδα

«Τίποτα λοιπόν δεν πεθαίνει; Τίποτα δεν μπορεί να πεθάνει στον κόσμο τούτο; Όσο εμείς ζούμε, όλες οι προανθρώπινες νύχτες και τα προανθρώπινα φεγγάρια, κι οι πείνες κι οι δίψες κι οι πίκρες οι προαιώνιες θα ζουν και θα πεινούν, θα διψούν, θα βασανίζονται μαζί μας. Τρόμος με κυριεύει να ακούω στο σπλάχνο μου το φοβερό φορτίο που κουβαλώ να μουγκρίζει. Δε θα σωθώ ποτέ, δε θα καθαριστούν τα σωθικά μου;»

Ν. Καζαντζάκης – Αναφορά στον Γκρέκο

Ήρθε λοιπόν ο καιρός που ο Ήλιος έπαψε να φωτίζει. Μόνο κατάλευκο φως απλώνει πύρινο σεντόνι και καλύπτει τις ζωές μας, ακυρώνει τις σκιές μας, τα φέρνει όλα στο κέντρο, να παραδοθούν και να καούν. Η ανθρώπινη τραγωδία πετάει τα μαύρα κουρέλια της και ντύνεται με πλαστικά χαμόγελα, άσπρα σαν ψέμα δόντια και πολύχρωμες μελωδίες μεταλλαγμένης ευτυχίας. Τα σύνορα του χρόνου έχουν συρρικνωθεί τόσο που δεν μας μένει παρά μια απέλπιδα αυτό-αναφορικότητα. Να σπαταλάμε το σώμα μας στις προσταγές του πανικού που σκορπά η διαίσθηση του κυκλωτικού τρόμου που φέρνει το χρέος. Τίποτα δεν βαστά δίκιο, τίποτα δεν διαρκεί. Ο ψεύτης Ήλιος μας εξισώνει στο πανάθλιο πανηγύρι της καθημερινότητας.