«Τίποτα λοιπόν δεν πεθαίνει; Τίποτα δεν μπορεί να πεθάνει στον κόσμο τούτο; Όσο εμείς ζούμε, όλες οι προανθρώπινες νύχτες και τα προανθρώπινα φεγγάρια, κι οι πείνες κι οι δίψες κι οι πίκρες οι προαιώνιες θα ζουν και θα πεινούν, θα διψούν, θα βασανίζονται μαζί μας. Τρόμος με κυριεύει να ακούω στο σπλάχνο μου το φοβερό φορτίο που κουβαλώ να μουγκρίζει. Δε θα σωθώ ποτέ, δε θα καθαριστούν τα σωθικά μου;»

Ν. Καζαντζάκης – Αναφορά στον Γκρέκο

Ήρθε λοιπόν ο καιρός που ο Ήλιος έπαψε να φωτίζει. Μόνο κατάλευκο φως απλώνει πύρινο σεντόνι και καλύπτει τις ζωές μας, ακυρώνει τις σκιές μας, τα φέρνει όλα στο κέντρο, να παραδοθούν και να καούν. Η ανθρώπινη τραγωδία πετάει τα μαύρα κουρέλια της και ντύνεται με πλαστικά χαμόγελα, άσπρα σαν ψέμα δόντια και πολύχρωμες μελωδίες μεταλλαγμένης ευτυχίας. Τα σύνορα του χρόνου έχουν συρρικνωθεί τόσο που δεν μας μένει παρά μια απέλπιδα αυτό-αναφορικότητα. Να σπαταλάμε το σώμα μας στις προσταγές του πανικού που σκορπά η διαίσθηση του κυκλωτικού τρόμου που φέρνει το χρέος. Τίποτα δεν βαστά δίκιο, τίποτα δεν διαρκεί. Ο ψεύτης Ήλιος μας εξισώνει στο πανάθλιο πανηγύρι της καθημερινότητας.

Εκεί, σε θολές, κατάμαυρες γωνιές συνωστίζονται οι αλύτρωτες ψυχές του παρελθόντος και στοιχειώνουν τις μέρες της αφθονίας μας. Ανείπωτα θέλω μετενσαρκώνονται σε καθημερινά τέρατα της λογικής, αναγκάζοντάς μας να φτιάξουμε ουσία από τα παράταιρα για να επιβιώσουμε. Η μνήμη ένα βάσανο, αβάσταχτο μαρτύριο που ξεπλένουμε με το ίδιο της το αίμα. Το τέρας που κλειδώσαμε στο πιο σκοτεινό και υγρό ντουλάπι τρέφεται με τις σάρκες του, χάνει το σώμα που φθείρεται και γίνεται ψυχή που όλο και θεριεύει. Νύχια ξύνουν το καβούκι του και άναρθρα γρυλίσματα φτιάχνουν μουσική.

Στα περιθώρια της ισοπεδωτικής διαδικασίας της καθημερινής ζωής, άυλα φαντάσματα σκληρίζουν, πάλλονται μαρτυρικά και τονίζουν με εφιαλτικά χρώματα την ψεύτικη ευτυχία μας. Έχουν φωνή για να γκαρίξουν μία μόνο λέξη: Εκδίκηση.

Σε αυτή την ολική έκλειψη του ανθρώπινου, σκύβουμε και προσκυνάμε τις τερατογεννέσεις του μόνιμου παρόντος που επαναλαμβάνεται χωρίς αρχή και τέλος. Μια χωρίς άκρα στιγμή αναδιπλώνεται σαν κουλουριασμένο φίδι και ουρλιάζει «ΤΩΡΑ! ΤΩΡΑ! ΤΩΡΑ! ΤΩΡΑ!». Το κεφάλι της κουρδισμένο σα ρολόι. Η ουρά της κουδουνίζει σαν σουξέ. Το τέρας τρέφεται με δειλία. Δεν το χορταίνουν οι παχιές σάρκες του εφησυχασμού μας. Δεν το τέρπουν τα πλαδαρά ανθρωποειδή με τα καταχωνιασμένα μάτια που διορίσαμε αφέντες στα κεφάλια μας. Έρχεται για εμάς.

Αυτά τα φαντάσματα θέλει να ξορκίσει η «Διαβολιάδα» σβήνοντας τα φώτα του μάταιου και ματαιόδοξου γλεντιού που μας περιβάλλει. Αυτό το τέρας θέλει να νανουρίσει για λίγο με τις σκοτεινές, σχεδόν απόκοσμες μουσικές της. Για δύο ώρες, την Τρίτη τα μεσάνυχτα, θα γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος για να ξορκιστεί το Κακό. Είναι μια βρωμοδουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει…

Έκτακτη μετάδοση την Τρίτη 14/07/2009 στις 00:00

Popularity: 37% [?]